Nazywam się Monika Kołtuniak

Prowadzę terapie od 16 lat. Jestem psychologiem (Psychologia ze specjalnością kliniczną na Uniwersytecie im. Marii Curie – Skłodowskiej w Lublinie), certyfikowanym terapeutą EMDR oraz logoterapeutą (trzeci wiedeński kierunek psychoterapii, skoncentrowany na sensie życia, wartościach i analizie egzystencjalnej). Pracuję również w podejściu skoncentrowanym na rozwiązaniach (TSR) oraz wspieram się jedną z moich nowszych specjalizacji, jaką jest psychodietetyka. Skończyłam również studia podyplomowe umożliwiające mi wsparcie osób uzależnionych.

Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa EMDR oraz Polskiego Towarzystwa Logoterapii i Noo-Psychosomatyki.

Zdecydowałam się na logoterapię, ponieważ łączy nurty egzystencjalizmu i behawioryzmu oraz terapię EMDR, opierającą się na wielu podejściach psychoterapeutycznych (przy okazji zawierającą też aspekt neurofizjologiczny). Moją ostatnią pasją jest również psychodietetyka. Między innymi praca z pacjentami neurologicznymi i onkologicznymi przekonała mnie, jak ważne w procesie zdrowienia i powrocie do dobrostanu psychicznego są zmiany stylu życia, dieta oraz odpowiednio dobrana – na podstawie wyników badań i objawów – suplementacja.

Na prośbę Pacjenta, prowadzę ocenę stanu psychicznego testem MMPI-2 (ocena osobowości i diagnoza zaburzeń psychicznych u dorosłych) i Diva-5 (diagnostyka zespołu nadpobudliwości z deficytem uwagi (ADHD) u osób dorosłych).

Staram się korzystać z doświadczenia, szkolę się w różnych podejściach terapeutycznych, dostosowując je do potrzeb pacjenta. Umożliwia mi to kompleksową opiekę, która daje wymierne efekty. Uważam, że indywidualne podejście i nawiązanie prawidłowej relacji terapeutycznej są kluczowe w jakościowej i efektywnej pracy. Dążę do relacji, w której ja i mój pacjent jesteśmy towarzyszami wspólnej podróży.

Pomagam zarówno jako interwent kryzysowy, jak i w terapii długoterminowej. Największą grupę moich pacjentów stanowią osoby z zespołem stresu pourazowego – ofiary przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej (po traumach wojennych, torturach, gwałtach).

Jestem ogromnie wdzięczna za te wszystkie lata tak cennych doświadczeń, poznanie tak wyjątkowych ludzi i możliwość niesienia im pomocy. Mam to szczęście, że praca jest dla mnie przyjemnością. Daje mi satysfakcję, uczy pokory, a przede wszystkim przypomina, żeby doceniać każdą dobrą chwilę w życiu. Utwierdza mnie też ciągle w przekonaniu jak cenne i kruche jest nasze życie oraz pokazuje ile siły ma w sobie człowiek, by zawalczyć o nie – dla siebie samego i bliskich.